حس پاکسازی حس جالبیه یهو آدم هوس میکنه همه چیزو پاک کنه. بعضی از ادد های یاهو که یه وقتی برام مهم بودن که بدونم هستن یا نه و حالا اصلا برام ذره ای اهمیت ندارن و حتی ایگنور میشن و یا آدمهایی که از لحظه اول چت عزیزم جونم از دهنشون نمیفته و حالم رو بهم میزنن. یه سری از ای میل ها که قبلا ها! شاید 3-4 سال قبل هی بهشون سر میزدم و توی ذهنم نقش بسته بودن و حالا فراموش شدن.کامنت های افراد ناشناس توی 360 و کامنتهایی که روی فکرم جا خوش کردن.

یه سری لباسها که یا کادو بودن و یا باهاشون خاطره های گوگولی دارم و خستم کردن

چندتا برگه توی نوت بوک سرمه ای دوست داشتنیم که به زباله دونی!! پرتاب شدن. یه سری شماره توی فون بوک موبایلم که برای اینکه یادم بیاد مال کیه؟ باید چند ثانیه فکر کنم. یا کسانی که اصلا برام مهم نیست که شمارشون رو داشته باشم یا نداشته باشم.و یا شماره مزاحم هایی که برای مچ گیری سیو (save )شده بودن و الان اصلا برام مهم نیست کی مزاحم شده و کی نشده!!!!!!!همه اینا میدونی از چه لحظه ای شروع شد؟

از اون لحظه ای که خواستم یه سری sms رو پاک کنم.

sms هایی که از عمرشون چند روزی بیشتر نمیگذشت ولی رو ذهنم رژه میرفتن و 2 تا نوشته توی draftsکه از عمرشون بیش از یک سال و نیم میگذره و من عاشقانه  دوسشون دارم,چشمهام رو بستن و تمامشون رو پاک کردم  و یه نفس کشیدم یه نفس که تهش غم بود و بقیش شادیولی وقتی موبایلم خاموش و روشن شد میخواستم گوشی رو بزنم تو سرم!!!!!!! چون همشون سر جاشون بودن. سیم کارت من از نوع اولین سیم کارتهای شرکت مخابرات و نه تا به حال سوخته و نه گم شده و نه هیچ بلای دیگه سرش اومده و چون قدیمیه  از یه سری گوشی بالاتر نیمتوانن بخواننش ومن محکوم به داشتن یه گوشی مسخره ام و گاهی وقتها حافظه سیم کارتش قاطی میکنه و اس ام اس های پاک شده رو بر میگردونه, انگار نه انگار که پاک شدن و از بد روزگار !!!!!!!روز ثبت نامش برادر گرام فقط کارت شناسایی خودش همراهش بوده و سیم کارت خورده به نامش و عمرا وقت نداره بره شرکت مخابرات تا سیم کارت رو عوض کنه و تغییر نام بده. همه ی اینا به جهنم! آخه چرا دقیقا امروز که من اینهمه به سختی اونها رو پاک کردم این باید قاطی میکرد.  پی نوشت:خوشحالم اون دو تای توی درف پاک نشد 100 سال تنهایی اثر گابریل گارسیا مارکز رو خواندم,به نظرم خوب بود،یه کتاب پر از اتفاق.